بهشت عاشقان

		بهشت عاشقان
درباره وبلاگ		با همه لحن خوش آواييم در به در كوچه ي تنهاييم
زندگي خالي نيست مهرباني هست , سيب هست , ايمان هست آري تا شقايق هست , زندگي بايد كرد فهرست اصلی صفحه اصلی آدرس ایمیل آرشیو وبلاگ دوستان سعيد بلا سكوت مرداب(پرهام) پرهام و عكسهاي عاشقانه سميه و الهام آتش سرد دل (عليرضا) ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد دل سحر (سحرعزيزم) از همه جا از همه جا(حسنك وزير) عشق(دانيال) عشق (مرتضي) نوشته های پیشین 2/24/2007 - 3/12/2007 2/20/2007 - 2/26/2007 2/11/2007 - 2/19/2007 1/25/2007 - 2/10/2007 طراح قالب RSS POWERED BY BLOGFA.COM JavaScript Codes		الهم عجل الوليك الفرج با همه ی لحن خوش آواییم در به در کوچه ی تنهاییم ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر نغمه ی تو از همه پر شورتر کاش که این فاصله را کم کنی محنت این قافله را کم کنی ای نگهت خواستگه آفتاب بر من ظلمت زده یک شب بتاب پرده بر انداز ز چشم ترم تا بتوانم به رخت بنگرم ************************** خسته ام، خسته از اين دنياي سياه و سفيد قلبم و مردماني كه خاكستري را نمي‌شناسند آبي آسمان را نمي‌بينند و بر سبز سبزه‌ها مي‌خندد. خسته‌ام ، خسته از دل‌بسته‌گي‌هايي با رنگ عشق با نام عشق و با هر چه دروغين است از عشق خسته از اين چشم‌هاي پر دروغ كه پيشه‌ي‌شان فريب است و رسم‌شان ني‌رنگ. خسته‌ام ، خسته از انتظار بيهوده . خسته از نيامدن‌ها و رفتن‌ها و حتا از ماندن‌ها . خسته از ماندن و بدين‌سان زيستن. خسته‌ام ، آري ، خسته‌ام . پس چرا اي آرامش زيباي هستي مرا در خود غوطه‌ور نمي‌سازي... صداي ناله ميباريد. و لي تن خشكه حسرت بود. طلوع بغض سرگردان به عمر گريه ميافزود. دريغ از جرعه اي خورشيد. در اين سرماي بعد از تب دريغ از لحظه اي ساحل در اين امواج شب در شب غزل مرثيه ميخواند كبوتر در پي دام است از اين ظلم فريبنده خيال كفر آرام است عقيق صبر وامانده به صحراي سراب و خواب طلو عي تازه ميخواهيم بيا اي عشق عالم تاب به رنگه پرده كعبه به جاي پاي ابراهيم قسم بر مسجدالاقصي كه ما تنهاي تنهاييم كه ما تنهاي تنهاييم زيره اين طاق كبود .... يكي بود يكي نبود ... مرغ عشقي خسته بود ... كه دلش شكسته بود ... اون اسيره يه قفس ... شب و روزش بي نفس ... همه آرزوهاش پر كشيدن بود و بس ...تا يه روز يه شا پرك ... نگاش و گوشه اي دوخت ... چشمش افتاد به قفس ... دل اون بدجوري سوخت ... زود پريد روي درخت تو قفس سرك كشيد ... تو دل مرغ اسير غم دل تنگي رو ديد ... ديگه طاقت نياورد ... رفت توي قفس نشست ... تا كه از حرفاي اون ... شاپرك دلش شكست ... شاپرك گفت بيا تا با هم پر بكشيم ... بريم تا اون بالا ها ... سوار ابرا بشيم ... يه دفه مرغ اسير نگاهش بهاري شد ... بارون از برق چشاش روي گونش جاري شد ... شاپرك دلش گرفت تا كه اشكه اونو ديد ... با خودش يه عهدي بست نفس سردي كشيد ... ديگه بعد از اون قفس رنگ تنهايي نداشت ... توي دوست شاپرك ذره اي كم نگذاشت ... تا يه روز يه باد سرد ميون قفس وزيد ... آسمون سرخابي شد سوز برف از راه رسيد ... شاپرك يخ زد و يخ مرد و موندگار نشد ... چشاش و روهم گذاشت ... ديگه اون بيدار نشد ... مرغ عشق شاپرك رو بدست خدا سپرد ... نگاهش به آسمون تا كه دق كردش و مرد. ******************************************** ************************* اي چراغ هر بهانه از تو روشن از تو روشن اي كه حرفاي قشنگت منو آشتي داده با من من و گنجشكاي خونه ديدنت عادتمونه به هواي ديدن تو پر مي گيريم از تو لونه باز ميايم كه مثل هر روز برامون دونه بپاشي من و گنجشكا مي ميريم تو اگه خونه نباشي هميشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام بس كه اسم تو رو خوندم بوي تو داره نفس هام عطر حرفاي قشنگت عطر يك صحرا شقايق تو همون شرمي كه از اون سرخ گونه هاي عاشق شعر من رنگ چشاته رنگ پاك بي ريايي بهترين رنگي كه ديدم رنگ زرد كهربايي** نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت صداي تكِ تكِ ساعت، دگر نمي‌آيد نباش منتظرش! رهگذر، نمي‌آيد نمي‌شود به خدا باورم، كه مي‌گويند: مسافر تو دگر از سفر نمي‌آيد... مگو ترانه بخوان و مگو غزل بـِسُراي چرا كه با غزل من پدر نمي‌آيد بنال اي دل عاشق، كه خوب مي‌دانم تو را نموده فراموش اگر نمي‌آيد در انتظار، دل من، نباش، بيهوده! چرا كه هست يقينم، دگر نمي‌آيد ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ای پدر دلگیر مباش از "طفلك"‌ات اگر مانده‌است در راه. بخاطر دارم خوب چهار سال پیش را، وقتی عزم سفر كردی بی هیچ. آمدی به این غربت. گفتی: می‌روم، می‌آیی؟ گفتم: بمان، می‌آیم و نماندی و من ماندم. تو رفتی چهار سال پیش این روز. گفتی: نمان در این غربت می‌بینی پدر، می‌بینی كه مانده‌ام. توان رفتنم نیست. هنوز هم التهاب آنروزها با من است و زمان، نبود تو را بیشتر می‌كند. كجاست عادت خاك؟ كجاست سردی‌اش كه مرا نمی‌گیرد. باور دارم كه هستی. هنوز منتظرم كه چشمان منتظر تو را ببینم، وقتی مسافرِ خانه تو می‌شوم. سایه مانده روی دیوار اتاقت غریب است و غریبی می‌كند. هنوز بغضم می‌شكند وقتی عقربه‌ها می‌رسند به ۷ عصر وقتی قلب مهربانت ایستاد و قامت بلندت ترك خورد... كاش اي پدر همانجا من را با خود برده بودي. این چه عذابی بود که بر ما نازل شد آه ای خدا آیا مستحق چنین عذابی بودیم؟ هيچ وقت آن شب شوم و سرد زمستاني را فراموش نمي كنم شبي مالامال از غم و اندوه انگار همه ي شهر سياه به تن كرده بود. چه كسي باور مي كرد كه پدري مهربان و دلسوز از بين ما پر كشيد و رفت. رفت و ما را به حال خود واگذاشت . هنوز هر سال زنده می‌شوی این روزها و می مانی تا زمستان سال بعد ‌كه باز هم ساعت، زنگ هفت را بنوازد، در 2 اسفند و من بلرزم تمام. نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت خدایا خدايا هميشه از تو خواستار بهترين ها بودم ولی لحظه ای خود راطلبکار لطفت ندانستم ... تو آنقدر بزرگواری که هيچ زمانی يارای شکر جز توئی نيست ... اگر تا کنون در اين اطاق حقارتبار ٬ از تو جز اندکی نياوردم نه دليل و نه برهانی است جز نا محرمان ... تو خدائی و من بنده ... از بندگی چنان خرسندم که دلم را به دست تقديرت می سپارم ... دلی که تنها سرمايه ی من بود ... دلی که اينک جز نامی از من که خود بر آن نهادی ٬ هيچ ازانم نيست ... دلم را تسليم حق خواهم کرد به اميد اينکه دستان گرم و هميشه مهربانت ٬ هادی و پناهمان خواهد بود... بيا به حرمتش پروانه باشيم بـيا با دستـی از جنس سپيده زلال اشـك از چشمی بشوييم بـيا راز غــم پروانـه ها را بـه موج آبـی دريا بـگوييم بـيا لای افـق هـای طـلايی بـه دنبـال دل مـاهی بگرديم بـيا از قلبمان روزی بپرسيـم كه تا حالا در اين دنيا چه كرديم بيا يك شب به اين انديشه باشيم بـه فـكر درد دلهای شكسته بـه فكر سيل بی پايان اشكی كه روی چشم يك كودك نشسته بـه فـكر اينكه بايد تا سحرگاه بـرای پيوند يك شب دعا كند ز ژرفـای نـگاه يك گـل سرخ زمانی مرغ آمين را صدا كرد به او يك قلب صاف و بی ريا داد كه در آن موجی از آه و تمناست پر از احساس سرخ لاله بودن پـر از انـدوه دلهای شكيباست بيا در خلـوت افسانـه هامان بـرای يـك كـبوتر دانه باشيم اگـر روزی پرستو بی پناهست بـرای بـالهايش لانه بـاشيم بـيا بـا يـك نـگاه آسمانـی ز درد يـك ستـاره كم نماييم بـيا روزی فضای شهرمان را پـر از آرامـش شبنم نماييم بـيا بـا بر گ های گل سرخ بـه درد زنبقی مرهم گذاريم اگـر دل را طلب كـردند از تو مبادا كه بگويی ما نـداريم بـيا در لحظه های بـی قراری به ياد غصه مجنون بخوابيم بـيا دلهای عاشق را بگـرديم كه شايد ردی از قلبش بيا بيم بيـا در ساحـل نمنـاك بودن برای لحظه ای يكرنگ باشيم بيا تا مثل شب بوهای عـاشق شبی هم ما كمی دلتنگ باشيم كـنار دفتــر نـقاشـی دل گلـی از انتظار سـرخ روييد و بـاران قـطره های آبيش را بـه روی حجم احساس پاشيد اگر چه قصه دل ها درازسـت بيـا بـه آرزو عادت نمـاييم بيـا بـا آسمان پيمان ببنديم كـه تا او هست ما هم با وفاييم بـيا در لـحظه سرخ نـيايش چو روح اشك پاك و ساده باشيم بـيا هر وقت باران باز باريد بـرای گـل شدن آمـاده باشيم بي همگان بسر شود بي تو بسر نمي شود داغ تـو دارد اين دلم جـاي دگر نمي شود ديــده عـقل مــست تـو چــرخه چـرخ پست تــو گـوش طرب به دست تو بـي تو بـسر نمي شــود بــي تو بسر نمـي شود جان ز تو نوش مي کنـد دل ز تو جوش مي کـند عـقل خـروش مـي کنـد بـي تـو بسـر نمي شود بـي تـو بسـر نمي شود جاه و جلال من توئي ملکت و مال من توئي آب زلال مــن تــوئـي بي تو بسر نمي شود بي تو بسر نمي شود گاه ســوي وفا روي گاه ســوي جفا روي آن منـــي کــجا روي بي توبسر نمي شود بي توبسر نمي شود بي تو اگر بسر شدي زير جهان زبر شـدي بــاغ ارم ســقر شدي بي تو بسر نمي شود خواب مــرا ببسته اي نقش مــرا بشسته اي وز همه ام گسسته اي بي تو بسر نمي شود بي همگان بسر شـود بي تو بسر نمـي شود داغ تــو دارد ايـن دلم جاي دگر نمـــي شود صــــداي نــالــه ميـــباريد. و لي تن خشكه حسرت بود. طــــلوع بــغض سـرگردان بــه عــمر گريه ميافزود. دريغ از جرعه اي خورشيد. در اين سرماي بعد از تب دريــغ از لحظــه اي ساحل در اين امواج شب در شب غــزل مــرثيــه ميــخواند كبوتـــر در پــي دام است از ايـــن ظـــلم فـــريبنده خــيـال كــفر آرام اســت عقيـــق صبـــر وامـانده به صحراي سراب و خواب طلوعي تازه ميخواهيم بيا اي عشق عالــم تاب بــه رنــگه پــرده كعــبه به جـــاي پاي ابــراهيم قســـم بــر مسجدالاقصي كــه مــا تنهاي تنــهاييم كــه مـــا تنــهاي تنـهاييم نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت در رويا ديدم که با خدا حرف ميزنم او از من پرسيد :آيا مايلي از من چيزي بپرسي؟ گفتم ....اگر وقت داشته باشيد.... لبخندي زد و گفت: زمان براي من تا بي نهايت ادامه دارد چه پرسشي در ذهن تو براي من هست؟ پرسيدم: چه چيزي در رفتار انسان ها هست که شما را شگفت زده مي کند؟ پاسخ داد: آدم ها از بچه بودن خسته مي شوند... عجله دارند بزرگ شوند و سپس..... آرزو دارند دوباره به دوران کودکي باز گردند سلامتي خود را در راه کسب ثروت از دست مي دهند و سپس ثروت خود را در راه کسب سلامتي دوباره از صرف مي کنند چنان با هيجان به آينده فکر مي کنند. که از حال غافل مي شوند به طوري که نه در حال زندگي مي کنند نه در آينده آن ها طوري زندگي مي کنند.،انگار هيچ وقت نمي ميرند و جوري مي ميرند ....انگار هيچ وقت زنده نبودند ما براي لحظاتي سکوت کرديم سپس من پرسيدم.. مانند يک پدر کدام درس زندگي را مايل هستي که فرزندانت بياموزند؟ پاسخ داد:ياد بگيرند که نميتوانند ديگران را مجبور کنند که دوستشان داشته باشند ولي مي توانند طوري رفتار کنند که مورد عشق و علاقه ديگران باشند ياد بگيرند که خود را با ديگران مقايسه نکنند ياد بگيرند ...ديگران را ببخشند با عادت کردن به بخشندگي ياد بگيرند تنها چند ثانيه طول مي کشد تا زخمي در قلب کسي که دوستش داريد ايجاد کنيد ولي سال ها طول مي کشد تا آن جراحت را التيام بخشيد ياد بگيرند يک انسان ثروتمند کسي نيست که دارايي زيادي دارد بلکه کسي هست که کمترين نيازوخواسته را دارد ياد بگيرند کساني هستند که آن ها را از صميم قلب دوست دارند ولي نميدانند چگونه احساس خود را بروز دهند ياد بگيرند وبدانند ..دونفر مي توانند به يک چيز نگاه کنند ولي برداشت آن ها متفاوت باشد ياد بگيرند کافي نيست که تنها ديگران را ببخشند بلکه انسان ها بايد قادر به بخشش و عفو خود نيز باشند سپس من از خدا تشکر کردم و گفتم آيا چيز ديگري هم وجود دارد که مايل باشي فرزندانت بدانند؟ خداوند لبخندي زد و پاسخ داد: فقط اين که بدانند من اين جا و با آن ها هستم....براي هميشه باور كن از اينجا تا كهكشان راهي نيست فقط كافيست تا گامي به طرف مهرباني برداري. نگان كن! از كهكشان تا ستاره چيزي نمانده! فقط كافيست شقايق تنهايي را به رازقي اميد پيوند بزني آن وقت قاصدك هاي آبي تو را با خود به عرش مي برند و آنجا كه شهر خداست! كافيست مهربان باشي، عاشق و سپيد. نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت توي تقويم مي نويسم تا بمونه يادگاري روز تلخ عاشقي مون گفتي که دوستم نداري مي چکه قطره ي اشکم روي اين جمله آخر حتي اين قلم نداره اين شکست تلخ را باور مي گذره ماهي و سالي اما باز پر از غروبم هر کي حالم و مي پرسه به دروغ ميگم که خوبم نه مي خوام کسي بفهمه با پريدنت شکستم رفتي و تنهاي تنها با خيال تو نشستم تو تقويم مي نويسم رفت اوني که عاشقم کرد ديگه خورشيدي ندارم واسه اين روزهاي دلسرد ولي تو،تويي که رفتي حرمت عشق و شکستي روي التماس چشمام، چشماي نازتا بستي تقويم از اسم تو پر شد اما جات خالي اينجا منم و خاطره ي تو منم و قصه فردا زندگي خالي نيست مهرباني هست , سيب هست , ايمان هست آري تا شقايق هست , زندگي بايد كرد در دل من چيزي است , مثل يك بيشه نور, مثل خواب دم صبح و چنان بي تابم , كه دلم مي خواهد بدوم تا ته دشت , بروم تا سر كوه ...دورها آوايي است , كه مرا مي خواند عاشق نبودی تو من عاشقت بودم در قبله گاه عشق تو بودی معبودم آرام و آسوده در خواب خوش بودی يک لحظه من بی تو هرگز نياسودم من با نفسهايم نام تو را خواندم کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم من با نفسهايم نام تو را خواندم کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم روزی که گفتی من با تو می مانم روزی که دانستی من به تو می ميرم روزی که با عشقت بستی به زنجيرم بازنده من بودم اين بود تقديرم باور نمی کردم هرگز جدايی را من آمدم با عشق اين بی و فايی را اين بی وفايى را گفتم نرو پر پر میشم .... گفتی می خوام رها باشم .... گفتم آخه عاشق شدم .... گفتی میخوام تنها باشم .... گفتم دلم ..... گفتی بسوز ...... گفتم یه عمری باز هنوز .... گفتم پس عمرم چی میشه .... گفتی هدر شد شب روز .... وای دلم..م..م..م..م. گفتم آخه داغون میشم .... گفتی به من خوش میگذره .... گفتم بیا چشمام به تو .... گفتی آخه کی میخره .... گفتم منو جنس میبینی .... گفتی آره بی قیمتی .... گفتم یه روز تنها میشی .... با من نکن بی حرمتی .... گفتم صدام می گیره باز .... گفتی به درد بسوز بساز .... گفتم حالا که پیر شدم .... گفتی که از تو سیر شدم .... گفتم تمنا میکنم .... گفتی میخوام خوردت کنم .... گفتم بیا نشکن دلو .... گفتی فراموش کن منو .... وای د . ل . م نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت آدمـک آخــرِ دنيــاست، بخند آدمـک مـرگ هـمين جاست، بخند آن خـدايي که بـزرگش خوانـدي به خـدا، مثـل تـو تنهـاست، بخند دستخطي کـه تـو را عاشـق کرد شوخـيِ کاغــذي ماسـت، بخند فکر کن دردِ تـو ارزشـمند است فکر کن گريـه چـه زيباست، بخند صبحِ فردا به شبت نيست که نيست تـازه انگار کـه فـرداسـت، بخند راستـي آنچـه بـه يــادت داديم پَر زدن نيست کـه درجاسـت، بخند آدمــک نغمــهء آغــاز نخوان به خــدا آخــر دنيـاست، بخند .... نمي دانم محبت را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز سـنگ نشود تو راگم کرده ام امروز و حالا لحظه های من گرفتار سکوتی سردو سنگینند.. وچشمانم که تا دیروز به عشقت می درخشیدند نمیدانی چه غمگینند.. چراغ روشن شب بود برایم چشم های تو نمی دانم چه خواهد شد! پراز دلشوره ام،بی تاب و دلگیرم کجا ماندی که من بی تو هزاران بار،در هر لحظه میمیرم... دردم را به كه گويم ؟ خواستم با نسيم بگويم ،سر گرم چمن بود . خواستم بنشينم كنار دريا ،سر صحبت را باز كنم،با ساحل غرق گفتگو بود، پيچك ناز مي كرد بر سپيداري كه بر تنه اش پيچيده بود و خواستم با تو بگويم اما در خلوتت صداي غريبه اي را شنيدم درد خود را نگاه خواهم داشت ،شايد اين سوختن خوشتر از آن افروختن باشد... نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت دلم مي خواهد گريه كنم به حال زار اين دلم دلم مي خواهد داد بزنم واسه رهايي از خودم دلم مي خواهد پر بكشم به آسمون سفر كنم روي ابرها بشينم به آدما نظر كنم دلم مي خواهد داد بزنم همه جا فرياد بزنم بگم ستاره گم شده خاموش و بي صدا شده از عشقش جدا شده تازه مثل ما شده بي نور و بي صدا شده داره هق هق ميكنه اونم مي خواهد گريه كنه از اين دل بي همزبون پيش خدا شكوه كنه آره دلش گرفته مثل من سرشتش طالعش شوم شوم اين دلش پر ز خون ميگن بهش غصه نخور اينم يه جور حكمت حكمت اوني كه هميشه بالا تر از ابر من داره ما رو ميبينه واسمون اشك ميريزه ميگن طاقت نداره گريمون و ببينه اونه كه مي دونه ما داريم فنا ميشيم توي راه عاشقي مثل اون خدا ميشيم اگه اين كفر ما مي خوايم كافر بشيم توي اين دنيا ما مي خوايم عاشق بشيم شب سردی است،و من افسرده راه دوری است،و پایی خسته تیرگی هست و چراغی مرده می کنم تنها،از جاده عبور: دور ماندند ز من آدمها سایه ای از سر دیوار گذشت، غمی افزود مرا بر غم ها فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر، سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل: وای، این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم؟ مثل این است که شب نمناک است. دیگران را هم غم هست به دل، غم من،لیک،غمی غمناک است خدایا من خستم صدامو میشنوی؟؟؟ بین دو راهی موندم تو کوچه های غربت انگار که نا نداره پاهام برای حرکت می نویسم رو دیوار از درد این غریبی از اون روزای رفته روزای ناشکیبی از بوی خوب گلها تو باغچه محبت از زخم کهنه دل تو روزگار غربت از سرزمین غمها نامه برات نوشتم تاکه تو هم بدونی چی شده سرنوشتم زندگي يک آرزوي دور نيست؛ زندگي يک جست و جوي کور نيست زيستن در پيله پروانه چيست؟ زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛ هرچه ناپيدا صدايت ميزند جنگل خاموش ميداند تو را؛ با صدايي سبز ميخواند تو را زير باران آتشي در جان توست؛ قمري تنها پي دستان توست پيله پروانه از دنيا جداست؛ زندگي يک مقصد بي انتهاست هيچ جايي انتهاي راه نيست؛ اين تمامش ماجراي زندگيست... با آنکه امروز بار دیگر از تو نشنیدم با آنکه امروز غصه ام را سخت بر بستم اما بدان ، آن آرزو ، آن عشق ، آن معنای دور آن یکه تاز قلب من ، هرگز فراموشی نده اما بدان در اوج این آماج غم ، با فاصله رویای تو هرگز در این ذهنم به رویاها نره با آنکه دیروز ، نام ام را سخت پر پر کرده ای با آنکه دیروز ، تو مرا از خود تواری ساختی با آنکه دیروز مرا از خود دگرگون ساختی با آنکه دیروز غصه بر امواج آن انباشتی اما بدان ، این یار تو ، این غصه دار ، دلدار تو این یار غم دار ، آن منم ، من نیز محکم ز تنم این را بدان ، من نشکنم با این و آن با گفتن فردا و پس فردا و تاخیرات تو در کار من من نیز محکم ز تنم فردای خود را شکنم غروب لذت بخش ترین لحظه ی زندگی من غروب آفتاب است زیرا آسمان می داند که دل من گرفته و غمگین است غروب خیلی دردانگیز است شاید برای... محبت محبت چه واژه غريبي دنيا چه لغت عجيبي عشق چه زيبا و چه خوبي شادي چه واژه دروغي تنها چه كلمه آشنايي اشك هميشه تو با مايي غم در وجود ما پر مرگ هميشه با ماست مردن از غم من كاست پرواز و رهايي برايم يه آرزوست .. ! نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت يكـي از غــم ميـگه و اون يكـي از خستگياش یکی از جدایی و او یکی از دلبستگیاش يكي دلگـرفته و اون يكـي بـغضـه تو گلـــوش يكي مجنون شده و ديوونه وبي عقل وهوش يكـي بــال و پــر شكسته است، نمي تونه بپره يكـي از دنيـا سيـره همــش به فكــــر سفــره يكـي چشــم انتظــاره، ولــي يـارش نمـيـــاد بـه يـادش مـي خوابـه حتي به خوابش نميـاد كسـي كــه عـاشــق بشــه عاقـبتـش جــدايـيه مگه عـاشـقي گناهــه؟ جــرم عـاشـقـا چـيـه؟ چـرا دنـيـا بــي وفــاســت نـامـهـــربـــونـــه؟ واســه چــي ايـن همــه دل غــرق بـه خـونه؟ دل من باز گريست قلب من بار شکست باز هنگام سفر بود و من از چشمانت مي خواندم که به آساني از اين شهر سفر خواهي کرد گذر خواهي کرد نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت اي عزيز پر شکسته! دل تو قد يه درياست "گل من"! غصه چشمات , ميدونم قد يه دنياست کسي نيست اينو بفهمه ؛ که توعاشقي نه مجنون! غم اين غربت سنگين , دل تو کرده پريشون ناله و اشک شبونه , خوابو از چشات ربوده به "خداي اشک و خنده" ! اين گناه تو نبوده ياد عشق تو عزيزم , يه عالم اميد مياره مگه من زنده نباشم از چشات غصه بباره يکدم از يادت "عزيزم" , دلم از دلت جدا نيست به جونت قسم! که دردام , کمتر از خستگيات نيست با تو آروم ميشه قلبم اينو از چشام ميخوني جون هر کي که عزيزه , من ميخوام بياي بموني هميشه , روز باشه يا شب , منتظر به رات ميمونم اينو ديگه خوب ميدوني ؟! من فقط با تو ميخونم با تو گرمم , پرازعشقم , پرسرورم , آره مستم ! ......جون فقط تو هستي مرحم دل شکستم. عشق يعني عشق يعني خاطرات بي غبار دفتري از شعر و از عطر بهار عشق يعني يك تمنا , يك نياز زمزمه از عاشقي با سوز و ساز عشق يعني چشم خيس مست او زير باران دست تو در دست او عشق يعني ماتهب از يك نگاه غرق در گلبوسه تا وقت پگاه عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق گرمي دست تو در آغوش عشق عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان " تا سحر از عاشقي با او بخوان عشق يعني هر چه داري نيم كن از برايش قلب خود تقديم كن نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت كاش قلبم درد پنهاني نداشت چهره ام هرگز پريشاني نداشت كاش مي شد دفتر تقدير عشق حرفي از يك روز باراني نداشت كاش مي شد راه سخت عشق را بي خطر پيمود و قرباني نداشت هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو: یادت بخیر دفتر عشـــق كه بسته شـد ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو ازاون كه عاشقــــت بود بشنواين التماسرو نوشته شده توسط مرضیه در ساعت \| لینک ثابت
		T E M P L A T E D E S I G N E D B Y H A M E D A L I V E R D I